به گزارش راه صنعت به نقل از ایرنا، ۱۲ اردیبهشت‌ماه که در تقویم جمهوری اسلامی ایران به نام روز معلم و استاد نامگذاری شده، هر ساله فرصتی برای پاسداشت مقام والای معلمان و استادان است؛ اما امسال، این رویداد در فضایی متفاوت و آمیخته با اندوه در دانشگاه‌های کشور گرامی داشته شد.

جای خالی استادان شهید که در جریان دو جنگ اخیر (جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان) به دست رژیم‌های آمریکایی و صهیونیستی به شهادت رسیدند، بر فضای دانشگاه‌ها سایه افکند؛ استادانی که هر یک چراغی در مسیر دانایی بودند و خاموشی زودهنگامشان، داغی سنگین بر پیکره علم و آموزش کشور نشاند.

در میان این نام‌ها، فاطمه‌سادات میر، استاد مدعو دانشگاه علامه طباطبائی، بیش از دیگران نگاه‌ها را به خود معطوف می‌کند؛ استادی جوان که ۱۸ فروردین‌ماه، در حملات هوایی رژیم صهیونیستی در تهران، همراه با پدرش، شهید یزدان میر (حاج اصغر باقری)، به شهادت رسید و نامش در حافظه دانشگاهی کشور ماندگار شد.

وی دانش‌آموخته مقطع دکتری مدیریت بازرگانی از دانشکده مدیریت و حسابداری بود؛ اما زندگی او تنها در چارچوب درس و پژوهش تعریف نمی‌شد. فاطمه‌سادات میر از جمله چهره‌هایی بود که توانسته بود میان عقلانیت علمی و لطافت ادبی، پیوندی عمیق برقرار کند؛ پیوندی که در کلاس درس و در سطرهای نوشته‌هایش به‌خوبی نمایان بود.

او سال‌ها در مسیر علم‌آموزی و آموزش گام برداشت و پنج سال از عمر خود را صرف نگارش رساله تحصیلی در رشته مدیریت کرد؛ تلاشی که نشان از پشتکار و تعهد علمی او داشت. در عین حال، روح جست‌وجوگر و حساس او، در قالب واژه‌ها نیز تجلی یافت و ادبیات، به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بدل شد.

روایت ناتمام فاطمه سادات میر استاد دانشگاه علامه طباطبائی

مادر این شهیده در گفت‌وگویی رسانه‌ای، از علاقه عمیق او به مطالعه و ادبیات سخن گفته و یادآور شده است: «فاطمه با کتاب زندگی می‌کرد؛ سال‌ها در فضای ادبیات نفس کشید و بیش از ۱۰ سال به تدریس آن پرداخت.» این روایت، تصویری روشن از زیست دوگانه علمی و ادبی او ترسیم می‌کند؛ زیستی که در آن، علم و احساس در کنار یکدیگر معنا می‌یافتند.

مجموعه شعر «ریل‌های زنگ‌زده» از جمله آثار برجسته اوست؛ اثری که بازتابی از نگاه ژرف، دغدغه‌های انسانی و زبان شاعرانه این استاد جوان به شمار می‌رود. این مجموعه، پیش از این نیز مورد توجه قرار گرفته و فاطمه‌سادات با آن در جشنواره شعر فجر ،نامزد دریافت جایزه شده بود؛ افتخاری که اکنون در پرتو فقدان او، معنایی عمیق‌تر یافته است.

«ریل‌های زنگ‌زده» امروز تنها یک مجموعه شعر نیست، بلکه روایتی از درونیات، حساسیت‌ها و جهان‌بینی استادی است که زیستن را با اندیشیدن و نوشتن درآمیخته بود. واژه‌های او اکنون، بیش از گذشته، رنگی از دلتنگی و ماندگاری به خود گرفته‌اند و به یادگاری زنده از روح لطیفش تبدیل شده‌اند.

در روز و هفته معلم امسال، اگرچه نام او در کنار دیگر استادان شهید گرامی داشته شد، اما روایت زندگی‌اش فراتر از یک نام در فهرست شهدا، به نمادی از پیوند علم، ادب و انسانیت تبدیل شده است؛ استادی که کلاس درسش محدود به چهاردیواری دانشگاه نبود و تأثیرش در ذهن و جان دانشجویانش ادامه خواهد داشت.

امروز، صندلی او در کلاس‌های درس خالی است، اما اندیشه‌اش همچنان جاری است؛ در ذهن شاگردانی که از او آموختند، در واژه‌هایی که از او به یادگار مانده و در مسیری که با تلاش و تعهد پیمود.

اردیبهشت امسال، نه تنها ایام بزرگداشت معلم، بلکه هنگامه روایت ناتمام استادانی شد که زیستن در مسیر علم را برگزیدند و سرانجام، نامشان در شمار شهیدان این سرزمین ثبت شد؛ و در این میان، فاطمه‌سادات میر، با زندگی کوتاه اما پربار خود، تصویری ماندگار از یک استادِ اندیشمند و انسانِ شاعر به یادگار گذاشت.