پایگاه خبری تحلیلی راه صنعت، پس از شوک‌های خردادماه و وقوع جنگ ۱۲ روزه، اکنون که در وضعیت «آتش‌بس» به سر می‌بریم، صنعت گردشگری کشور در یک دوراهی استراتژیک قرار گرفته است: «توقف کامل» یا «تغییر ریل به‌سوی تاب‌آوری داخلی».

واقعیت این است که در مهر ۱۴۰۴، موتور توریسم خارجی عملاً خاموش است. محدودیت‌های پروازی، احتیاط‌های بیمه‌ای و سایه سنگینِ ناپایداری سیاسی، بازارهای هدف بین‌المللی را به تعلیق کشانده است. برای فعالان این صنعت، این یعنی قطعِ ناگهانیِ جریان ارزآوری. اما در این میان، نگاه به «گردشگری داخلی» نه یک انتخاب لوکس، بلکه تنها راه برای زنده نگه‌داشتن اکوسیستم گردشگری کشور است.

چالش اصلی در این شرایط، «ترسِ انباشته» در ذهن مسافر است. با این حال، می‌توان با تکیه بر راهکارهای عملیاتی، موتورِ گردشگری داخلی را در این دورانِ آتش‌بس دوباره روشن کرد:

۱- استراتژی «مقاصد امن و نزدیک»
در فضای پس از تنش، گردشگر تمایل دارد در محیط‌هایی سفر کند که حس امنیت، دسترسی سریع به خدمات درمانی و امکان بازگشت فوری به خانه را داشته باشد. تمرکز تبلیغاتی باید از مسیرهای دور و بکر به سمت مقاصد «امن و دسترس‌پذیر» تغییر کند. بازاریابی بر پایه «گردشگری محلی» (Local Tourism) و ترغیب به سفرهای کوتاه آخر هفته، می‌تواند جریان نقدینگی را به چرخه‌های کوچک بوم‌گردی بازگرداند.

۲- بسته‌های معیشتی-تفریحی
در شرایطی که تورم ناشی از تنش نظامی بر جیب خانوار فشار آورده، بسته‌های سفری که قیمت‌گذاری «اقتصادی» دارند (با همکاری زنجیره هتل‌ها و آژانس‌های داخلی) حیاتی هستند. سینماداران و مجموعه‌های تفریحی باید در این مسیر همراه شوند؛ ترکیب بلیت‌های سینما، مراکز اقامتی و تورهای گردشگری محلی می‌تواند برای خانواده‌هایی که نیاز به بازیابی سلامت روان دارند، جذاب باشد.

۳- بازتعریف رویدادهای گردشگری
روز گردشگری امسال بهتر است به همایش‌های تشریفاتی خلاصه نشود. باید این روز را به بهانه‌ای برای «تخفیف‌های ملی» جهت تشویق سفر ایمن تبدیل کرد. دولت و بخش خصوصی باید با ارائه مشوق‌های مالیاتی به آژانس‌های فعال در حوزه داخلی، ریسکِ کمبود مسافر را برای آن‌ها پوشش دهند.

۴-تقویت گردشگری سلامت و آرامش
بسیاری از هم‌وطنان پس از ۱۲ روز تنش در خردادماه، نیاز به فضاهایی برای بازیابی آرامش دارند. تمرکز بر مناطق ییلاقی، چشمه‌های آب‌گرم و فضاهای طبیعت‌گردی که دور از مراکز پرخطر هستند، می‌تواند تقاضای تازه‌ای در بازار ایجاد کند.

صنعت گردشگری حالا باید بپذیرد که دوران «رشد انفجاری» موقتاً به پایان رسیده و جای خود را به دوران «بقای هوشمندانه» داده است. ما در دوران آتش‌بس، نیاز به گردشگرانی داریم که نه برای دیدنِ جاذبه‌های دوردست، بلکه برای حمایت از اقتصاد محلی و بازیابیِ روحیه جمعی سفر کنند. صنعت توریسم اگر بتواند در این ماه‌ها «امنیتِ واقعی» و «تجربه همدلانه» را به مسافر هدیه دهد، زیرساخت خود را برای دوران پسا آتش‌بس حفظ خواهد کرد.